Od zawsze zachwycam się gobelinami. Oglądając je, myślę, że ich twórca musiał być jednocześnie rzemieślnikiem, który spędził wiele czasu nad realizacją swego projektu. Ileż w tych wełnianych dziełach pasji, precyzji ile cierpliwości wymagało stworzenie tej mozaiki z nitek i splotów.
     Pewnego razu, podczas Targów Paryskich spotkałam nieco zagubionego Polaka, artystę Józefa Jakubczyka. Niebieskie spojrzenie, łagodny uśmiech, jasne włosy zupełnie jak u dziecka, lecz postawa i dłonie mężczyzny; właśnie demonstrował jak powstaje gobelin, tkał płatki kwiatów, bawiąc się kolorami. W zachwycie obserwowałam jak na moich oczach rodzi się dzieło sztuki. Zapragnęłam wybrać coś dla siebie z kolekcji tego artysty. Lecz jakże się zdecydować? Pośród wystawionych gobelinów, jedne piękniejsze od innych. Odeszłam..., by powrócić nazajutrz z obrazem Moneta w formie karty pocztowej. Zapytałam: czy może pan to dla mnie zrobić?
     Józef może stworzyć każde dzieło; wystarczy, by temat go zainteresował i poruszył; ponadto lubi wyzwania. Na moje szczęście, ów mało znany obraz Moneta zainspirował go. W swojej skromności artysta obawiał się, że trudno będzie mu oddać charakter tego impresjonistycznego pejzażu, który stworzą sploty wyobrażające morze i drzewa, niebieskie i zielone przestrzenie. Lecz podjęliśmy to ryzyko wspólnie; choć ja ani przez chwilę nie wątpiłam w sukces przedsięwzięcia. To co stworzył przerosło moje oczekiwania. Spójrzcie na Bordigheras...
     Następnie poprosiłam go jeszcze o gobelinową interpretację innego impresjonistycznego dzieła pewnego mało znanego Austriaka Kobieta na promenadzie, a później słynnego obrazu, z którego nasza Comedie Francaise jest bardzo dumna.
     Za każdym razem artysta oceniał zadanie jako trudne. A po kilku miesiącach oczekiwania moje życzenie było spełnione. J.J. potrafi wytwarzać cuda: ucieleśnia marzenia, tchnie weń życie. Nie ma wątpliwości! To prawdziwy artysta.
     Mam więc w swej kolekcji trzy gobeliny autorstwa J.J. Jakże mam wyrazić radość i satysfakcję, jakich mi dostarczają każdego dnia. Proszę sobie wyobrazić pokój, a na jego ścianach gobeliny rozświetlone promieniami słońca, ubarwione kolorowymi refleksami, prezentowane z dumą znajomym, kontemplowane z miłością. Patrząc na pejzaż z Lazurowym Wybrzeżem, marzę o wypoczynku; innym razem konwersuję z tajemniczą niewiastą lub uśmiecham się do trupy Moliera. Niekiedy wyobrażam sobie, że jestem częścią tych dzieł lub przynajmniej ożywiam je w mojej wyobraźni. Czasami dotykam ich, czując pod palcami misterne wypukłości i zachwycam się delikatnością splotu. Ile zmysłowości w tych gobelinowych dziełach !
     Czasami marzy mi się duży dom, by móc kolekcjonować prace Józefa. Jednak na razie jestem tą, która podziwia. Mam nadzieję, że wszyscy, którzy zetkną się z twórczością tego artysty, czy to oglądając ten album, czy też uczestnicząc w wystawie, odnajdą to, co zwie się sztuką, dziełem, a nadto odkryją szlachetną osobowość i ogromny talent artysty. Wystarczy przypatrzeć się jego dziełom: plecy kobiety Ingresa, spojrzenie psa, kaskada nazwana Bryłą Lodu, Ostatnia Wieczerza wyobrażona przez niego, a poza tym zawsze kwiaty, motyle, pejzaże. Poproście go o rzecz niemożliwą, a uwierzycie, że spełni wasze życzenie. Zrobił to, bo umiłował tę sztukę - sztukę gobelinów.